wtorek, 16 lipca 2019

Księżyc Błyskawic

MEDYTACJA KSIĘŻYCA BŁYSKAWIC

O medytacji w Wicca przeczytasz TUTAJ.
O kalendarzu księżycowym w mojej gardneriańskiej linii przeczytasz TUTAJ.


Przed tobą rozpościera się pagórkowaty krajobraz. Stoisz na piaszczystej ścieżce, biegnącej przez łąkę, pełną pachnących ziół i kwiatów. Droga prowadzi lekko w dół. Daleko z przodu widzisz niewysokie, białe wapienne skały. Jest ciepłe, letnie popołudnie.

Postanawiasz iść drogą wśród łąk. Wieje lekki wiatr, na niebie widać pojedyncze białe chmurki. Idziesz do przodu rozglądając się wokół.

Przed tobą, po prawej stronie zauważasz rosnące przy drodze pojedyncze, wysokie drzewo. Kiedy podchodzisz bliżej widzisz, że to potężny, stary dąb, stojący w tym miejscu od setek lat. Wygląda niczym strażnik skalistej krainy, do której niedługo wejdziesz. Zatrzymujesz się przy nim i witasz się. Czujesz bijącą od niego siłę i mądrość. Wiesz, że pozwala ci iść dalej i że będziesz bezpieczny. Stoisz tak kilka chwil i zauważasz, że na niebie jest coraz więcej chmur. Już nie są białe, tylko szare, wiatr delikatnie się wzmaga i robi ci się trochę chłodniej. Przyspieszasz kroku i idziesz dalej drogą.

Dochodzisz do pierwszego skupiska skał. Są rozległe i wysokie na kilka metrów. Wokół ciebie robi się coraz ciemniej, wiatr robi się silniejszy i czujesz na twarzy pierwsze krople deszczu. Wiesz, że zbliża się burza, ale jesteś spokojny. Dąb-strażnik obiecał ci bezpieczeństwo. Postanawiasz obejść skały w poszukiwaniu schronienia. Idziesz wzdłuż skalnej ściany, kiedy w oddali słyszysz głuchy pomruk grzmotu. Zaczyna padać deszcz i jest już prawie całkiem ciemno. Wtedy właśnie dostrzegasz delikatny blask ognia, który zdaje się dochodzić z wnętrza jednej ze skał. Robisz jeszcze kilka kroków i spostrzegasz wejście do skalnej groty. Zatrzymujesz się u jej progu i widzisz, że po środku pali się niewielkie ognisko. Decydujesz się wejść do jej wnętrza. Grota jest sucha i bezpieczna. Na zewnątrz krople deszczu szumią coraz głośniej. Podchodzisz do ognia, żeby się ogrzać i osuszyć. Na zewnątrz pada deszcz, słuchać huki grzmotów, a niebo oświetlają błyskawice. Wpatrujesz się w burzę, czując potężną moc połączonych żywiołów: wody, ognia i powietrza, a ciepła ziemia, na której siedzisz daje poczucie bezpieczeństwa i oparcia. Starasz się zrozumieć, co burza może Ci przekazać.

Błyskawica.
Grzmot.
Deszcz.
Wiatr.
Iskra.
Odcięcie.
Spalenie.

Twoje myśli płyną. Pozwalasz im.

Po jakimś czasie podchodzisz w stronę wejścia do groty. Stoisz i obserwujesz burzowy świat. Błyskawica oświetla dąb, z którym witałeś się wchodząc do skalistej krainy. Wygląda jeszcze bardziej majestatycznie, niczym Drzewo Świata.

Wydaje ci się, że minęło dużo czasu, kiedy deszcz zaczyna stopniowo cichnąć. Huk grzmotów staje się coraz bardziej odległy. Wiatr przegania burzowe chmury, ale nadal jest ciemno - nastał wieczór i widać już pierwsze gwiazdy. Wiesz, że pora się zbierać. Wychodzisz z groty, pamiętając o tym co widziałeś, słyszałeś i czułeś.

Idziesz wzdłuż skalnej ściany i dochodzisz do drogi, którą tu przyszedłeś. Gwiazdy świecą jasno. Zaczynasz iść w stronę wysokiego dębu. Zatrzymujesz się przy nim na chwilę i dziękujesz mu za wizytę w jego krainie.

Pora wracać.